Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

Έκρηξη αυτοσχέδιου εκρηκτικού μηχανισμού σε κατάστημα στην Ανατολή Ιωαννίνων


Χθες πρώτες πρωινές ώρες στην είσοδο ισόγειου καταστήματος στην Ανατολή Ιωαννίνων, ιδιοκτησίας 49χρονου υπηκόου Αλβανίας, το εσωτερικό του οποίου ήταν κενό λόγω μη χρήσης, άγνωστος-οι δράστης-ες τοποθέτησαν αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό, ο οποίος εξερράγη, προκαλώντας υλικές ζημιές στην είσοδο και στην από υαλοπίνακες πρόσοψη του καταστήματος.Ενεργείται προανάκριση από το Αστυνομικό Τμήμα Κατσικά Ιωαννίνων.

Η ελληνική κρίση και οι ευθύνες της Ευρώπης


Στο τελευταίο βιβλίο του, με τίτλο «Finanzcapitalismo» (Einaudi, 2011), ο Ιταλός κοινωνιολόγος Λουτσιάνο Γκαλίνο αναλύει τη σημερινή παγκόσμια κρίση ως συνέπεια της μακρόχρονης κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού.Σύμφωνα με τον Γκαλίνο, ο νεοφιλελευθερισμός είναι μια ιδεολογία «ολοκληρωτική», καθώς αποβλέπει στη διάπλαση ενός «νέου ανθρώπου», με βάση το υπόδειγμα του homo economicus. Ταυτόχρονα, ωστόσο, είναι και μια «ευέλικτη» ιδεολογία, επειδή μπορεί να συμβιώνει τόσο με δημοκρατικά όσο και με αυταρχικά πολιτικά καθεστώτα, υπό τον όρο, βέβαια, να μην τίθεται υπό αμφισβήτηση η θρησκεία της ελεύθερης αγοράς. Το ακόλουθο άρθρο του Λουτσιάνο Γκαλίνο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «La Repubblica».Η ελληνική κρίση δείχνει με τρόπο σκληρό πώς το χρηματοπιστωτικό σύστημα κυβερνάει ήδη στην πράξη την Ευρωπαϊκή Ενωση με τους εκτελεστικούς του βραχίονες: την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Οι εκλεγμένες από το λαό κυβερνήσεις έχουν εδώ και πολύ καιρό επιλέξει να διεκπεραιώνουν τις εντολές του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Θα έπρεπε να το έχουν μεταρρυθμίσει μετά την έκρηξη της κρίσης το 2008, όταν, σύμφωνα με τα λόγια του τότε Γερμανού υπουργού Οικονομικών, του Πέτερ Στάινμπρουκ, «είδαμε το βάθος της αβύσσου».Είναι αλήθεια ότι στις Βρυξέλλες συζητούν εδώ και δύο χρόνια για οικονομικές μεταρρυθμίσεις, αλλά μπροστά στη φύση και τις διαστάσεις του προβλήματος πρόκειται για το γνωστό κουβαδάκι με το οποίο προσπαθούν να αδειάσουν τη θάλασσα. Καθώς δεν έχουν μεταρρυθμίσει το χρηματοπιστωτικό σύστημα και καθώς μάλιστα το έχουν βοηθήσει να γίνει πιο ισχυρό από πριν, οι κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης βρίσκονται τώρα εκτεθειμένες στις αξιώσεις του. Ακριβώς όπως συνέβη και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Προς το παρόν, αυτό αξιώνει να διασωθούν οι τράπεζες από την κρίση του ελληνικού χρέους.Πιστές στο ρόλο τους των δημοκρατικά εκλεγμένων οργάνων, που δεν βλέπουν άλλη λύση από το να υποκύπτουν στις υπαγορεύσεις οργάνων που ποτέ δεν έχουν εκλεγεί από κανέναν, όπως είναι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, οι κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης απαιτούν ομόφωνα από την Ελλάδα να μειώσει δραστικά το δημόσιο χρέος της. Ζούσε πάνω από τις οικονομικές δυνατότητές της, υποστηρίζουν, και τώρα οφείλει να μπει σε ένα δρόμο αυστηρής λιτότητας: να περικόπτει τους μισθούς, τις συντάξεις, τις δαπάνες για Υγεία και Παιδεία και να ιδιωτικοποιεί τα πάντα: τις μεταφορές, τις ακτές, τις συλλογικές υπηρεσίες, τα νησιά, τα λιμάνια και (γιατί όχι;) τον Παρθενώνα.

Το «φάρμακο» και η «αρρώστια»
Αυτό που αποσιωπάται σχετικά με την ελληνική κρίση είναι ότι οι αιτίες της δεν είναι εκείνες που συνήθως αναφέρονται, ότι τα φάρμακα, που μέχρι τώρα προτείνονται από την Ευρωπαϊκή Ενωση, είναι χειρότερα από την αρρώστια και ότι η πολιτική παράλυση, στην οποία περιέπεσε η ελληνική κυβέρνηση, στερούμενη της δυνατότητας να αποφασίζει για οποιοδήποτε θέμα οικονομικής πολιτικής, αποτελεί μιαν έκπτωση της δημοκρατίας με παγκόσμια σημασία. Πρώτα απ' όλα, η κύρια αιτία του υψηλού δημόσιου χρέους δεν έγκειται σε υπερβολικές κοινωνικές δαπάνες, αλλά σε πολύ περιορισμένη ροή φορολογικών εσόδων, οφειλόμενη σε ένα υψηλό ποσοστό φοροδιαφυγής, που διαρκούσε για κάμποσα χρόνια.Τώρα η ελληνική κυβέρνηση, πιεζόμενη από την Ευρωπαϊκή Ενωση, ζητάει από τους συνταξιούχους, από τους εργαζόμενους, από τους εκπαιδευτικούς, από τους δημόσιους υπάλληλους, να αποδώσουν στον κρατικό προϋπολογισμό τα δισεκατομμύρια ευρώ που αφαίρεσε από αυτόν, στη διαδρομή του χρόνου, μια μειονότητα, η οποία εισπράττει ένα εισόδημα εκατοντάδες φορές μεγαλύτερο από το δικό τους.Αφού, μάλιστα, τους ενοχοποίησαν -πρώτη η γερμανική κυβέρνηση- ότι εργάζονται λίγο, ότι συνταξιοδοτούνται νωρίτερα από όλους τους άλλους Ευρωπαίους πολίτες, ότι παίρνουν πολύ μεγάλες συντάξεις, ότι κάνουν περισσότερες διακοπές από όλους (ενώ όλα τα διαθέσιμα στοιχεία, για όποιον θέλει να πληροφορηθεί, επιβεβαιώνουν ότι πρόκειται για ψευδείς ισχυρισμούς).Ποιο είναι, όμως, το πραγματικό ύψος του δημόσιου χρέους της Ελλάδας, για το οποίο λένε ότι θα μπορούσε να τινάξει στον αέρα ολόκληρη την ευρωζώνη; Πρόκειται για 350 δισεκατομμύρια ευρώ. Είναι σίγουρα ένα σημαντικό ποσό. Το οποίο, όμως, αντιπροσωπεύει μόνο το 3,7% του ΑΕΠ της ευρωζώνης, χωρίς να υπολογίζουμε δηλαδή μια μεγάλη οικονομία, όπως εκείνη του Ηνωμένου Βασιλείου. Επιπλέον, το 43% αυτού του χρέους βρίσκεται στα χέρια Ελλήνων πιστωτών, που κατά το ήμισυ είναι τράπεζες. Από το σύνολο πρέπει ακόμα να αφαιρεθούν 7 δισεκατομμύρια χρεών προς τις ΗΠΑ, 3 προς την Ελβετία και περί τα 2 προς την Ιαπωνία.

Ελληνικό χρέος και σενάρια
Το ελληνικό χρέος προς την Ευρωπαϊκή Ενωση (συμπεριλαμβανομένων κρατών και τραπεζών), που έγκειται κυρίως σε ομόλογα και άλλους τίτλους, ανέρχεται επομένως σε λιγότερα από 190 δισεκατομμύρια ευρώ, από τα οποία περίπου τα 35 οφείλονται στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.Από το 2008 μέχρι σήμερα οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, πλην της Ελβετίας, έχουν δαπανήσει ή εγκαταλείψει πάνω από τρία τρισεκατομμύρια ευρώ, για να διασώσουν τους χρηματοπιστωτικούς θεσμούς τους. Και τώρα ανησυχούν αληθινά, επειδή μια περιφερειακή οικονομία δυσκολεύεται να ξεπληρώσει, με τους τόκους, λίγο πάνω από το 6% αυτού του ποσού; Υπάρχει κάτι που δεν πάει καλά σε όλη αυτή την υπόθεση. Τα πράγματα που δεν πάνε καλά είναι κυρίως δύο.Η ελληνική κρίση είναι, σε πρώτο επίπεδο, μια προαγγελία αυτού που θα μπορούσε να συμβεί και σε άλλες χώρες, συμπεριλαμβανόμενης και της Ιταλίας, αν οι κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης συνεχίσουν να υφίστανται τους χειρισμούς του χρηματοπιστωτικού συστήματος (και των οίκων αξιολόγησης) και να μην προσπαθούν σοβαρά να το ρυθμίσουν, προκειμένου να αποτρέψουν μια νέα κρίση, χειρότερη από εκείνη του 2008.

Κερδοκοπία και πιστωτικοί όμιλοι
Το σενάριο περιλαμβάνει, όπως είναι φανερό, νέες κερδοσκοπικές πιέσεις, τις οποίες θα ασκήσουν οι μεγαλύτεροι πιστωτικοί όμιλοι, προκειμένου να αντλήσουν το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος με τη μορφή τόκων και υπεραξιών. Πράγμα που συνεπάγεται, όπως διδάσκουν τα μοντέλα διαχείρισης του ρίσκου, το να διατρέχουν έναν υψηλό κίνδυνο όχι οι ίδιοι οι όμιλοι, αλλά οι πολίτες· σήμερα οι Ελληνες, αύριο οι Ισπανοί ή οι Ιταλοί.Περιλαμβάνει όμως και μιαν άγρια πίεση για ιδιωτικοποιήσεις, οι οποίες θα γίνονται υπό την αιγίδα της τρόικας και θα αποτελούν αληθινό ξεπούλημα πελώριων εθνικών περιουσιών.Ενα δεύτερο πράγμα, που δεν πάει καλά, είναι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Το βασικό της όριο, που επιβάλλεται από την ιδρυτική συμφωνία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, έγκειται στο ότι έχει ως μέγιστο καταστατικό σκοπό τη σταθερότητα των τιμών, δηλαδή την πάλη εναντίον του πληθωρισμού. Αυτό εξηγεί εν μέρει τη βραδύτητα και την αδεξιότητα με την οποία κινήθηκε μπροστά στην ελληνική κρίση.Ενα τέτοιο όριο, όμως, ισοδυναμεί με το να αποφασίζουμε με νόμο ότι, για παράδειγμα, το πρώτων βοηθειών του μεγαλύτερου νοσοκομείου θα ασχολείται μόνο με τραύματα του αριστερού ποδιού. Οι άλλες δύο κεντρικές τράπεζες της Δύσης, η Τράπεζα της Αγγλίας και η αμερικανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα, έχουν μεταξύ των καταστατικών σκοπών τους και την ανάπτυξη και την αύξηση της απασχόλησης, σκοπούς που επιδιώκουν και με τη δημιουργία νέου χρήματος.Με αυτή, δηλαδή, τη βασική λειτουργία που τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ενωσης έχουν παραχωρήσει στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, αλλά που αυτή δεν θέλει να ασκήσει, τη στιγμή ακριβώς που τη χρειαζόμαστε περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

enet

Μία ώρα πίσω τα ρολόγια τα ξημερώματα της Κυριακής

Στους χειμερινούς ρυθμούς επανέρχεται από την προσεχή Κυριακή η ζωή των Ελλήνων αλλά και των κατοίκων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.Συγκεκριμένα, στις 04:00 τα ξημερώματα της Κυριακής οι δείκτες των ρολογιών θα πρέπει να γυρίσουν μία ώρα πίσω και να δείξουν 03:00.

Σύμβολα και συμβολισμοί

Του Κώστα Παπαθεοδώρου
Ο Μανώλης Γλέζος καταληφθείς από «ιερή αγανάκτηση και οργή, αντάξια των καλύτερων αγωνιστικών παραδόσεων του λαού για εθνική αξιοπρέπεια, κοινωνική δικαιοσύνη και δημοκρατία» όπως αναφέρει στην ανακοίνωσή του ο ΣΥΡΙΖΑ, χαρακτηρίζοντας «πάνδημη και αυθόρμητη παρέμβαση του λαού της Θεσσαλονίκης» τα δραματικά και άκρως επικίνδυνα έκτροπα ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας- του θεσμού της Ελληνικής Δημοκρατίας και της λαϊκής ενότητας- κάνει λόγο για εκδηλώσεις «ενάντια στην υποταγή της χώρας και τη μετατροπή της σε προτεκτοράτο».Τιμή και δόξα, σεβασμός και αναγνώριση στον αγώνα και την παλληκαριά του Μανώλη Γλέζου, εμβληματική μορφή της αντίστασης.Αν και ο Μανώλης Γλέζος δεν έχει ανάγκη από άλλα παράσημα και διακρίσεις. Η αντρειοσύνη του αναγνωρίστηκε από όλους και τιμήθηκε όσο λίγοι Έλληνες.Μάλιστα για πολλά χρόνια υπήρξε εξέχον μέλος του πολιτικού συστήματος της χώρας.Αντιθέτως, ο ταπεινός, σεμνός και απλός σε όλη τη διάρκεια της ζωής του Λάκης Σάντας χωρίς ποτέ να σταματήσει τον αγώνα επέλεξε την απλότητα και την απόσταση από τους προβολείς της δημόσιας ζωής.Μιας και τόφερε η κουβέντα- όπως λέει ο Σπύρος όταν θέλει να πει κάτι άσχετο- τα κόκκαλα του δικού μου Παππού έμειναν εκεί στα υψώματα της Γραμπάλας, χωρίς ποτέ κανείς να του επιδαψιλεύσει μια προσωπική τιμή, έναν ονομαστικό έπαινο. Τι και αν ήταν από τους πρώτους αξιωματικούς που έπεσαν στο Αλβανικό Μέτωπο.Είναι και αυτός «ο άγνωστος στρατιώτης» που στέκεται ανέκφραστος, αγέρωχος, περήφανος. Είναι ο πολεμιστής που έπεσε χωρίς ποτέ να μάθει αν ο αγώνας του δικαιώθηκε και αν τα ιδανικά του στέριωσαν…Δεν έγινε δημόσιο πρόσωπο, δεν απόλαυσε δημόσια αξιώματα, δεν έζησε καν έστω για να δει να μεγαλώνουν τα παιδιά και τα εγγόνια του…Έγειρε και με το αίμα του πότισε το αγριολούλουδο του υγρού λιβαδιού. Έγινε κόκκινο κρίνο στην αλάνα όπως λέει και το τραγούδι.Για αυτό λοιπόν όσοι αυτές τις μέρες μιλούν στο όνομα των λαϊκών αγώνων, της εθνικής αντίστασης, των μαχών για την ελευθερία ας είναι περισσότερο προσεκτικοί. Γιατί οι περισσότεροι Έλληνες έδωσαν πολλά σε αυτή την πατρίδα χωρίς ποτέ να λάβουν τίποτε.

Ή με τους ήρωες του «ΟΧΙ» ή με τους φαύλους του «ναι σε όλα»


Τιμούμε τη μνήμη κάποιων ανθρώπων, σημαίνει ότι ακολουθούμε το παράδειγμά τους. Κι αν δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό, είτε γιατί δεν είναι δυνατόν να είμαστε όλοι ήρωες είτε γιατί δεν το απαιτούν οι συγκεκριμένες περιστάσεις, τουλάχιστον υποκλινόμαστε στη μνήμη τους, στους αγώνες τους, στις θυσίες τους. Και πάντως, δεν πράττουμε το ακριβώς αντίθετο.Υπ’ αυτή την έννοια, το γενναίο «ΟΧΙ» του ελληνικού λαού στην επέλαση του φασιστικού – ναζιστικού άξονα, το τιμούν αυτοί που μάχονται και όχι αυτοί που λιποταχτούν, αυτοί που αγωνίζονται και όχι αυτοί που παραδίνονται, αυτοί που αντιστέκονται και όχι αυτοί που προσκυνούν.Συνεπώς, το ξέσπασμα της λαϊκής οργής, την ημέρα της 71ης επετείου της 28ης Οκτωβρίου, εναντίον του σάπιου και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, που οδήγησε την Ελλάδα στο κατώφλι της υποτέλειας και της εξαθλίωσης και -ταυτόχρονα- τους Έλληνες στην κοινωνική και οικονομική εξόντωση, είναι η καλύτερη απόδοση τιμής στο έπος του ’40.Καμία εθνική επέτειος δεν αμαυρώθηκε. Όσοι πολιτικοί μηρυκάζουν, ελαφρά τη καρδία, αυτές τις ανοησίες, ομολογούν εμμέσως πλην σαφώς την ιδιοκτησιακή τους λογική ως προς τις εθνικές επετείους και τη σημασία τους. Θα ήθελαν προφανώς να βλέπουν τους εαυτούς τους, πρώτες μούρες στις εξέδρες και τα μπαλκόνια εορτών και παρελάσεων, στη μνήμη ανθρώπων και αγώνων που εμπνέουν και καθοδηγούν για τα ακριβώς αντίθετα από τα πεπραγμένα αυτών των ιδίων.Εναντίον τους στράφηκαν οι χιλιάδες των οργισμένων συμπολιτών μας και όχι εναντίον των ηρώων προγόνων. Και τις εκδηλώσεις τους δεν τις οργάνωσε κανένα κόμμα, καμιά πολιτική ομάδα, κανένα καθοδηγητικό κέντρο. Η κυβερνητική πολιτική της τελευταίας διετίας, ως επιστέγασμα μιας εγκληματικής συμπεριφοράς των κομμάτων και των μηχανισμών εξουσίας, για πάνω από τρεις δεκαετίες, αρκούν και περισσεύουν για να οργανωθούν όχι μόνο όσα συνέβησαν την 28η Οκτωβρίου 2011, αλλά και για όσα θα ακολουθήσουν.Όσοι σπέρνουν ανέμους θερίζουν θύελλες, λέει ένα ρητό. Οι θύελλες έχουν ήδη ξεσπάσει. Οι τυφώνες έπονται...

Υ.Γ.: Δεν έχει κανένα νόημα, ο αξιότιμος Πρόεδρος της Δημοκρατίας να επικαλείται το παρών που έδωσε στον αγώνα κατά των κατοχικών δυνάμεων, το ’41-’44, αμούστακο παιδί ων. Θα γνωρίζει ασφαλώς ότι εξαίρετοι στρατηγοί, δοξασμένοι ήρωες στα πεδία των μαχών, υπήρξαν τόσο ο Γάλλος Aνρί Φιλίπ Πετέν όσο και ο ημέτερος Γεώργιος Τσολάκογλου...

enet

Κράτος και Παρακράτος: Η κουκούλα της ιστορίας

Του Νίκου Κοτζιά

Στις μεγαλουπόλεις στήνονται πυρκαγιές συχνά από περιθωριοποιημένους πληθυσμούς. Συγκρούσεις προκύπτουν σε ακόμα περισσότερες. Οι πόλεις, όμως, που βλέπουν κουκουλοφόρους που στόχος τους είναι η αναστάτωση, το κτύπημα και η εξύβριση φιλειρηνικών διαδηλώσεων είναι οι ιταλικές, το Βερολίνο, και από τις ελληνικές κύρια η Αθήνα. Κοινό χαρακτηριστικό τους είναι ότι ιστορικά υπήρξαν πόλεις με ισχυρά οργανωμένο παρακράτος.Το Βερολίνο υπήρχε μια πόλη διαχωρισμένη ανάμεσα στο 1948 και το 1990. Μάλιστα, από το 1960 ο διαχωρισμός αυτός τοιχοποιήθηκε. Σε αυτό το ιστορικά κομβικό μέρος του κόσμου, παιζόταν, συχνά με ακραίες μορφές, το παιχνίδι του ψυχρού πολέμου. Εδώ συγκρουόντουσαν οι δύο Γερμανίες. Το Βερολίνο ήταν το προχωρημένο φυλάκιο των δύο υπερδυνάμεων της εποχής του ψυχρού πολέμου, ΗΠΑ και Σοβιετική Ένωση. Εδώ ήταν οι φωλιές της κατασκοπίας και των παραμηχανισμών των δύο ανταγωνιστικών συστημάτων. Οι σημερινές κατά καιρούς άγριες συμπλοκές στις διαδηλώσεις του Βερολίνου έχουν τμήμα των ριζών τους σε αυτές τις εποχές.Οι πόλεις της Ιταλίας, που είχαν γίνει στο παρελθόν η σκηνή των μαζικών κινημάτων αυτονομίας από τα οποία ξεπήδησε και η τρομοκρατία των κόκκινων ταξιαρχιών, χαρακτηριζόντουσαν, ταυτόχρονα, από την ύπαρξη των πιο σκοτεινών δυνάμεων της Ιταλίας, αλλά και του ΝΑΤΟ, καθώς και παραστρατιωτικών οργανώσεων και μηχανισμών κοινωνικής καταστολής. Δυνάμεις έτοιμες να πραγματοποιήσουν κάθε είδους προβοκάτσιες και πραξικοπήματα προκειμένου να αποτραπεί η κυβερνητική συμμετοχή του ισχυρότερου κομμουνιστικού κόμματος της δύσης. Ήταν η εποχή που το ΙΚΚ έφτασε να είναι ακόμα και εκλογικά το ισχυρότερο κόμμα της Ιταλίας, ενώ πολλοί χριστιανοδημοκράτες θεωρούσαν λογικό να συγκυβερνάνε μαζί του. Από την άλλη, είναι γνωστές οι κοινές δράσεις και συνεργασία του ιταλικού παρακράτους με τη μαφία. Οι δολοφονίες πολιτικών τους αντιπάλων. Τα δεκάδες σχέδια πραξικοπήματος, όπως αυτό που ονομάστηκε «Κόκκινη Προβιά». Τέλος, μεγάλη ειδικότητα των μυστικών υπηρεσιών και του παρακράτους στην Ιταλία ήταν η αξιοποίηση τμημάτων της αυτονομίας. Η τελευταία ήταν ένας χώρος αυθεντικός και πολιτικά άκρως ενδιαφέρων, αλλά, επίσης και ιδιαίτερα ευάλωτος.Η Αθήνα ξεχωρίζει από τις ελληνικές πόλεις. Έχει σχεδόν το 40% του πληθυσμού της χώρας και είναι αναμφισβήτητα η πόλη πολιτικό κέντρο της. Τόσο των πολιτικών θεσμών, όσο και των κινημάτων. Είναι πρωτεύουσα μιας χώρας στην οποία οι πολιτικοί και οικονομικοί μηχανισμοί στήριξης του γερμανού κατακτητή, οι δοσίλογοι και κουκουλοφόροι, οι μαυραγορίτες και οι συνεργάτες των ταγμάτων ασφαλείας, όλοι πέρασαν στην υπηρεσία του ανώμαλου καθεστώτος της μετεμφυλιακής Ελλάδας. Ανάλογες δυνάμεις τράφηκαν και στη διάρκεια της χούντας. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα έχει μεγάλη αρνητική παράδοση σε μηχανισμούς υποτέλειας και παρακράτους. Ταυτόχρονα, τα παιχνίδια των μυστικών υπηρεσιών δεν είχαν να ζηλέψουν σε τίποτα από εκείνα της Ιταλίας. Όλα αυτά αποτελούν τη βάση ύπαρξης στη χώρα μας ενός ισχυρού, με ιστορική συνέχεια, παρακράτους, που ουδέποτε ξηλώθηκε. Αυτό το παρακράτος μπορεί άτυπα να υπηρετεί μηχανισμούς του κράτους σε έκτακτες για το τελευταίο καταστάσεις.Σήμερα που χάνεται η κυριαρχία της χώρας, περιορίζεται η δημοκρατία, σπάει το κοινωνικό κράτος και κάποιοι θέλουν να ποδηγετήσουν το κράτος δικαίου, όλο και περισσότερο το Ελληνικό κράτος τείνει να αποκτήσει τα χαρακτηριστικά κράτους εκτάκτου ανάγκης. Πρόκειται για τα κάλλιστα θεμέλια «άνθησης» του παρακράτους, αφού μια τέτοια εξέλιξη αυξάνει τα περιθώρια ενδυνάμωσης του χαφιεδισμού και της εσωτερικής λειτουργίας των μυστικών υπηρεσιών.Όλο αυτό το σύστημα του κράτους εκτάκτου ανάγκης και παρακράτους θα χρησιμοποιήσει στην εποχή της κρίσης κάθε μορφή και μέθοδο να αμαυρώσει κόμματα, πολιτικές κινήσεις και πρόσωπα. Να γεννήσει φόβους και συγχύσεις. Να διεισδύσει σε κινητοποιήσεις νέων που πιστεύουν ότι οι κουκούλες είναι η απάντηση στην κρατική βία. Να πλασάρει στις γραμμές τους «πρεζάκιδες» Να τους «δώσει ιδέες», «προσανατολισμό» και «μέσα». Το παρακράτος επιθυμεί να δημιουργεί θερμοκήπια που να δικαιολογούν την μεταλλαγή του κράτους δικαίου σε κράτος έκτακτης ανάγκης.